2014 වසරේ තිරගත වූ ‘ඉන්ටර්ස්ටෙලර්’ චිත්‍රපටය ගැන කතා කරනකොට බොහෝ දෙනෙක් හිතන්නේ ඒක සාමාන්‍ය විද්‍යා ප්‍රබන්ධ චිත්‍රපටයක් කියලා. හැබැයි ක්‍රිස්ටෝපර් නෝලන් මේ චිත්‍රපටය හරහා අපිට පෙන්නලා දුන්නේ වෙනස්ම දෙයක්. සාමාන්‍යයෙන් චිත්‍රපටයක ඉන්නේ නපුරු විලන් කෙනෙක් වුණාට, නෝලන් මෙතනදී සතුරා විදිහට යොදා ගත්තේ කාලය හෙවත් අයින්ස්ටයින්ගේ සාපේක්ෂතාවාදයයි. නෝලන්ගේ නිර්මාණවල නිතරම දකින්න ලැබෙන කාලය පිළිබඳ අමුතුම හැඟීම මේ චිත්‍රපටය තුළින් ඉතාම තදින් දැනෙනවා.
කතාවේ හැටියට පෘථිවිය විනාශ වෙමින් පවතින නිසා මිනිස්සු අභ්‍යවකාශයට යනවා. ඒ ගමනේදී ඔවුන් මුහුණ දෙන ලොකුම අභියෝගය වෙන්නේ කාලයයි. විශේෂයෙන්ම ‘මිලර්ස් ප්ලැනට්’ ග්‍රහලෝකයේ ගත කරන එක පැයක් පෘථිවියේ වසර හතකට සමාන වෙනවා. මේක ඇත්තටම හිතාගන්න බැරි තරම් භයානක තත්ත්වයක්. මේ චිත්‍රපටය මුලින්ම අධ්‍යක්ෂණය කරන්න හිටියේ ස්ටීවන් ස්පීල්බර්ග් වුණත්, පස්සේ ඒ වගකීම නෝලන් අතට පත් වෙනවා. නෝලන්ගේ දක්ෂතාවය නිසාම කාලය කියන සංකල්පය මිනිස් හැඟීම් එක්ක කොච්චර දරුණු විදිහට ගැටෙනවද කියලා අපිට මේ චිත්‍රපටය බලනකොට හොඳටම තේරුම් ගන්න පුළුවන්.
Discussion & Feedback