2014 වසරේ තිරගත වූ ක්‍රිස්ටෝපර් නෝලන්ගේ ‘ඉන්ටර්ස්ටෙලර්’ චිත්‍රපටය සිනමා ලෝකයේ අතිශය ජනප්‍රිය වුණේ එහි තිබූ අද්විතීය කතා තේමාව නිසයි. සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑම චිත්‍රපටයක ප්‍රධාන විරුද්ධවාදියෙක් සිටියත්, නෝලන් මෙහිදී යොදා ගත්තේ අයින්ස්ටයින්ගේ සාපේක්ෂතාවාදයයි. කාලය කියන දේ කොතරම් කුරිරු විය හැකිද යන්න මෙම චිත්‍රපටය හරහා ඉතාම සංවේදීව පෙන්වා දෙනවා. කාලය ඇදීමට හෝ හැකිලීමට හැකි වුවත්, එය ආපසු හැරවීමට නොහැකි බව මෙහිදී මනාව පැහැදිලි කරනවා.
මෙම චිත්‍රපටය මුලින්ම අධ්‍යක්ෂණය කිරීමට නියමිතව තිබුණේ ස්ටීවන් ස්පීල්බර්ග් විසින්. නමුත් පසුව එය නෝලන් අතට පත් වුණා. පෘථිවියේ සම්පත් අවසන් වී මිනිසුන් විනාශ වෙමින් පවතින පසුබිමක, නව ලෝකයක් සොයා යන ගමනක් ගැන මෙහි කියවෙනවා. මෙහි එන ‘මිලර්ස් ප්ලැනට්’ ග්‍රහලෝකයේ ගත කරන එක් පැයක් පෘථිවියේ වසර හතකට සමාන වීම වැනි දර්ශන තුළින් කාලය කොතරම් බලගතුද යන්න නරඹන්නාට හොඳින් දැනෙනවා. නෝලන්ගේ සිනමා නිර්මාණවල සැමවිටම දකින්න ලැබෙන කාලය පිළිබඳ අමුතුම ආකර්ෂණය මෙම චිත්‍රපටය තුළින් උපරිමයටම මතු කර පෙන්වා තිබෙනවා.
Discussion & Feedback