ආයුබෝවන් හැමෝටම! අද මම කතා කරන්න යන්නේ මගේ හිතට ගොඩක් සතුටක් ගෙනෙන චිත්රපටියක් ගැන. ඒ තමයි ස්ටීවන් ස්පිල්බර්ග්ගේ, 1981 දී තිරගත වුන ‘රේඩර්ස් ඔෆ් ද ලොස්ට් ආර්ක්’ (Raiders of the Lost Ark) චිත්රපටිය. මේක මට ගොඩක් සැහැල්ලුවෙන් බලන්න පුළුවන්, ආතල් එකක් ගන්න පුළුවන් චිත්රපටියක්. ලංකාවේ අපිත් එක්ක ඉන්න ගොඩක් දෙනෙක් මේක දැකලා ඇති, නැත්නම් අනිවාර්යෙන්ම බලන්න ඕනෑ චිත්රපටියක්! 👀
**කතාවේ සාරාංශය**
චිත්රපටිය පටන් ගන්නේම ඉන්දියානා ජෝන්ස් කියන මහාචාර්යවරයා වගේම ත්රාසජනක ගවේෂකයෙක් කැලෑවක් ඇතුලේ පටන් ගන්න ගමනකින්. ඉතින් එයාට මුහුණ දෙන්න වෙනවා ගොඩක් අමාරු දේවල් වලට. විසකුරු සර්පයන්ගෙන්, ද්රෝහිකම් කරන අයගෙන්, පැනලා යන විශාල ගල් වලින් එහෙම ගොඩක් දේවල් තියෙනවා. ඒ වගේම තමන්ගේ හතුරන් එක්ක කරන සටන්, දුෂ්කර ගමන්, මේ හැමදේම ඉතාමත් ලස්සනට පෙන්නනවා. ලුක්රේටියස් කියන ග්රීක දාර්ශනිකයා කියන විදියට, අනිත් අය දුක් විඳිනකොට ඒක දිහා බලාගෙන ඉන්න එක ලොකු සහනයක්. ඉතින් මේ චිත්රපටියේදීත්, ඉන්දියානා ජෝන්ස් විඳින දුක් පීඩා බලන එකෙන් මට හරිම සතුටක් දැනෙනවා. එයා කරන දේවල් දිහා බලාගෙන ඉන්න එක මට හරිම විනෝදජනකයි.
**ඇයි මේක මගේ ප්රියතම චිත්රපටිය වුනේ?**
මේ චිත්රපටිය මට ගොඩක් වැදගත් වෙන්නේ, ඒකෙ තියෙන ත්රාසජනක බව, වික්රමාන්විත ගමන, ඒ වගේම ඉන්දියානා ජෝන්ස්ගේ චරිතය නිසා. මේ චිත්රපටිය බලනකොට, අපිත් ඒ ගමනට යනවා වගේ දැනෙනවා. ඒ වගේම හැමෝටම ආස හිතෙන විදියට, හරිම ලස්සනට කතාව ගලාගෙන යනවා. මේකෙ තියෙන සටන් ජවනිකා, විශේෂයෙන්ම විශාල ගල් පර්වතයක් පස්සෙන් දුවන scene එක නම් මගේ හිතට තාමත් හොඳටම කාවැදිලා තියෙනවා. ඉතින් ඕගොල්ලොත් මේ චිත්රපටිය බලලා කොහොමද කියලා කියන්නකෝ! 👍
💡 මෙම ලිපිය Screen Rant ඇසුරින් ද්විතියිකව සකස් කරන ලද්දකි. මුල් ලිපිය මෙතැනින් කියවන්න

Discussion & Feedback