ආයුබෝවන් හැමෝටම! අද මං කතා කරන්න යන්නේ මගේ හිත ගත්තු චිත්රපටියක් ගැන. ඒ තමයි ක්වෙන්ටින් ටැරන්ටිනෝගේ ‘කිල් බිල්: වොලියුම් 1’ (Kill Bill: Volume 1). පොඩි කාලේ ඉඳන් මං මේ චිත්රපටියට ගොඩක් ආදරෙයි. අයියයි, අක්කයි හිටපු නිසා චිත්රපටි ගොඩක් බලන්න මට අවස්ථාව ලැබුණා. ඉතින් ඒ අතරේ තිබුණා ‘කිල් බිල්’ චිත්රපටියත්. මට හරියටම මතක නැහැ මං මුලින්ම මේක බලද්දී වයස කීයද කියලා. ඒත් මං පොඩි එකෙක් වුණා. ඒ වුණත් මේක මට හරිම ආස හිතුනා! 👀
**කතාවේ සාරාංශය**
චිත්රපටියේ කතාව ගෙතෙන්නේ පළිගැනීම වටා. ප්රධාන චරිතය වන මනාලිය (The Bride) ඇගේ ජීවිතේට හානි කරන අයගෙන් පළිගන්න හිතනවා. ඒක හරිම ලේසි කතාවක් නෙවෙයි. කතාවේදී ඇය, තමන්ට හානි කරපු අයව හොයාගෙන ගිහින් එකින් එකා මරලා දානවා. මේකෙදි ලේ ගංගාවක් වගේ යනවා. හැබැයි ඒ ලේ වැගිරීම් එක්කම තියෙනවා හරිම ලස්සන සටන් ජවනිකා. කතාවේ තියෙන සටන් ජවනිකා හරිම අපූරුයි. ඒ වගේම චිත්රපටියේ සංගීතයත් හරිම ප්රසිද්ධයි. හැම තැනකදීම වගේ මේ චිත්රපටියේ සංගීතය ඇහෙනවා. ඉතින් මේ හැමදේම එකතු වෙලා ‘කිල් බිල්’ කියන්නේ මට සතුටක් ගෙන දෙන චිත්රපටියක් බවට පත් කරනවා.
**මට දැනෙන විදිය**
ගොඩක් අය කැමති චිත්රපටිවල තියෙනවා කටට එන සුපිරිම දෙබස්. ඒත් ‘කිල් බිල්’ චිත්රපටියෙන් මට මතක තියෙන්නේ එක දෙබසක් විතරයි. ඒකත් හරිම නරක චරිතයක් කියන දෙබසක්. ඒත් මට අදටත් මතක තියෙන්නේ චිත්රපටියේ තියෙන සුපිරිම දර්ශන සහ සංගීතය. කහ පාට ඇඳුම ඇඳගෙන ඉන්න කෙනෙක්ගේ ඇඟට ලේ විසිවෙන දර්ශනය, ඒ වගේම වේගවත් සටන් ජවනිකා මාව වෙනම ලෝකෙක ගෙනියනවා වගේ දැනෙනවා. මං මොන ප්රශ්නයකට මුහුණ දුන්නත් මේ චිත්රපටිය බැලුවම ඒ හැමදේම අමතක වෙලා යනවා. ඉතින්, ඔයාලත් බලලා කොහොමද කියලා කියන්නකෝ! 👍
💡 මෙම ලිපිය Screen Rant ඇසුරින් ද්විතියිකව සකස් කරන ලද්දකි. මුල් ලිපිය මෙතැනින් කියවන්න

Discussion & Feedback