ආයුබෝවන් හැමෝටම! 🍿 අද මම ඔයාලට කියන්න යන්නේ අලුත්ම චිත්රපටියක් ගැන. මේකේ නම තමයි ‘ඔලිවියා’. මේක හදලා තියෙන්නේ ආර්ජන්ටිනාවේ සෝෆියා පීටර්සන් කියන අධ්යක්ෂකවරිය. චිත්රපටිය හදලා තියෙන්නේ ටියෙරා ඩෙල් ෆියුගෝ කියන තැනක තියෙන පාළු පරිසරයක. කතාව ගෙතෙන්නේ තනිකම සහ දුක වටා. ඒ වගේම මේක ගොඩක් හෙමින් යන චිත්රපටියක්, ඒ කියන්නේ හැමදේම හෙමින් තමයි පෙන්නන්නේ. 😌
**කතාවේ සාරාංශය**
චිත්රපටිය පටන් ගන්නේ පාළු සීතල පරිසරයකින්. ඒක ඇතුලේ ඉන්නවා ඔලිවියා කියලා කෙනෙක්. ඇය තනියම ජීවත් වෙන කෙනෙක්. එයාගේ ජීවිතේ තියෙන අහිමිවීම්, දුක වගේ දේවල් තමයි මෙතනදි පෙන්නන්නේ. චිත්රපටියේ ගොඩක් වෙලාවට තියෙන්නේ නිහඬ දර්ශන. 16mm කැමරාවෙන් තමයි මේක රූගත කරලා තියෙන්නේ. ඒක නිසා පරණ විලාසිතාවක් තියෙනවා. සමහර වෙලාවට පැරණි හැඳි, ඔරලෝසු වගේ දේවල් ගොඩක් කිට්ටුවෙන් පෙන්නනවා. හැබැයි සමහර අයට මේක එච්චරම හොඳටම දැනෙන්නේ නැහැ. මොකද කතාව ගලාගෙන යන වේගය ගොඩක් අඩුයි. 🤔
**මගේ අදහස**
මේ චිත්රපටිය ගැන මගේ අදහස කියනවා නම්, මට නම් ටිකක් එපා වුණා. Slow cinema කියන දේ මම ගොඩක් අගය කරනවා, ඒත් මේක ටිකක් කම්මැලි විදියටයි මට දැනුනේ. කතාව හරියටම තේරුම් ගන්න ටිකක් අමාරුයි වගේම, එච්චර ලොකු දෙයක් නැහැ වගේ. සමහර තැන්වලදී පරණ විලාසිතාවල් පාවිච්චි කරලා තියෙන නිසා, ඒවා ටිකක් වැඩියි වගේ දැනුනා. දුක කියන දේ හරියටම පෙන්නන්න ගියාට ඒක හරියටම හරියටම පෙන්නුවේ නැහැ වගේ. ඔයාලා කැමති නම් මේක බලන්න පුළුවන්, හැබැයි ඉවසීමක් තියෙන්න ඕනේ. 👀🔥
**අවසානයේ වැදගත්ම දේ**
මේ චිත්රපටිය ලොකාර්නෝ චිත්රපට උළෙලේදී හොඳටම පිළිගැනුනා. ඒ වුණත් මට නම් ඒක එච්චරම සාර්ථක එකක් වුණේ නැහැ. හැමෝටම එකම විදියට චිත්රපටි තේරෙන්නේ නැහැ නේද? ඔයාලත් මේක බැලුවොත් ඔයාලගේ අදහස් පහලින් කියාගෙන යන්න. 🤗
💡 මෙම ලිපිය Screen Rant ඇසුරින් ද්විතියිකව සකස් කරන ලද්දකි. මුල් ලිපිය මෙතැනින් කියවන්න

Discussion & Feedback